“Chaos, 2007” van Pierre Sylvain Augustin (Payas): Een nachtelijke hemel geschreven in vonken

Sommige schilderijen staan niet stil – ze ontstaan spontaan . Ze komen als een plotselinge weersomstandigheid in de geest, waar gedachten bliksem worden en de lucht zich vult met symbolen die je niet helemaal kunt vertalen, maar die je op de een of andere manier toch begrijpt. In Chaos, 2007 , biedt Pierre Sylvain Augustin (Payas) geen kalm tafereel om te observeren. Hij opent een drempel: een donker veld waar beweging, impact en mysterie botsen – waar orde probeert te ontstaan, dan wegglipt en vervolgens terugkeert in een andere gedaante.

De geometrie van een storm

Laten we beginnen bij de achtergrond: een diepe, gitzwarte ruimte, als de uitgestrekte middernacht. Tegen die duisternis buigen en strekken zich gedurfde rode banden uit – bogen die aanvoelen als gloeiende sporen, als baanlijnen, als ribben van een onzichtbaar wezen dat zich in het donker omdraait. Ze bewegen niet beleefd; ze razen. Ze maken lussen, kruisen elkaar en verschijnen opnieuw, wat doet denken aan een kaart die weigert opgevouwen te blijven.

Dan komen de blauwtinten – koeler, scherper, meer gestructureerd. Sommige lijnen zijn dik en hoekig en vormen fragmenten van vormen die doen denken aan architectuur, sterrenbeelden of een logisch raamwerk dat alles bij elkaar probeert te houden. Deze blauwe strepen voelen aan als balken of paden, alsof een verborgen structuur onder druk wordt onthuld – even zichtbaar voordat de storm het weer overspoelt.

En overal – echt overal – de witte uitbarstingen: een raster van dunne, versplinterende lijnen en spetters die het oppervlak doorkruisen als uitgegooide draden, als zichtbare statische elektriciteit, als de kenmerkende taal van impact. Witte verf druipt in lange strepen, breekt in druppels, explodeert in uitbarstingen. Het voelt zowel toevallig als voorbestemd, alsof het schilderij het moment vastlegt waarop een universum besluit te spreken in elektriciteit.

Kijk goed in je verbeelding en je zult de kleine tekens ontdekken: piepkleine rode kruisjes , verspreid als waarschuwingen of hartslagtikken. Ook verschijnen er witte plustekens , stille kleine kruisjes, alsof het schilderij iets telt: in- en uitgangen, verliezen en terugkeer, de wiskunde van het overleven.

De emotie van het stuk is geen paniek, maar levendigheid . Het is de waarheid dat 'chaos' niet alleen vernietiging is, maar ook creatie in haar puurste vorm. De energie hier kan aanvoelen als een stad die je van bovenaf ziet tijdens een stroomstoring, verlicht door slechts flitsen – elke flits onthult een ander verhaal. Of als een geest op de rand van een openbaring, waar symbolen wemelen voordat taal ze kan bevatten.

Spiritueel gezien leest het als een kosmisch ritueel: rood als hitte en bloedherinnering, blauw als adem en stroom, wit als de plotselinge overgang tussen werelden – het moment waarop het onzichtbare het zichtbare raakt. Chaos wordt een soort altaar voor beweging, een herinnering dat zelfs wanorde een eigen, felle intelligentie bezit.

Deel uw visie:

• Wat had je voor ogen?

• Welke figuren of gevoelens kwamen naar voren?

• Deed het je denken aan een droom of een verhaal?

Deel jouw interpretatie in de reacties – dit schilderij nodigt praktisch uit tot meerdere interpretaties.

Was jouw verbeelding dicht bij het doek? 👉 Klik hier om “Chaos, 2007” van Pierre Sylvain Augustin (Payas) te bekijken

Of duik dieper in de wereld van de kunstenaar: 👉 Klik hier voor meer informatie over Pierre Sylvain Augustin (Payas) en bekijk zijn andere werken

Dit is slechts één van de vele visuele schatten in Haiti Collection Privée . Verken de galerie en ervaar de diepgang, de passie en de poëzie van de Haïtiaanse kunst.