Felix Lafortune's Untitled: A Midnight Passage Through Blooming Fire

haiticollectionpri
2 feb
2 minuten om te lezen

Er hangt een stilte in de lucht – als het moment vlak voordat een verhaal een wending neemt. In Untitled nodigt Felix Lafortune je uit in een schemerige, levendige corridor van kleur waar de bomen niet zomaar staan… ze flakkeren, glinsteren en lijken toe te kijken. De scène voelt zowel intiem als mythisch aan, alsof je een geheime tuin bent binnengestapt die alleen verschijnt als je bereid bent je instinct te volgen in plaats van een kaart.

Een bos dat gloeit van geheimen

In het midden van de compositie beweegt een eenzame figuur zich in profiel, midden in een stap vastgelegd – blootsvoets, alert en stil vastberaden. Hij draagt een zachtgrijs gewaad, getailleerd met een feloranje ceintuur, het warme accent dat de vurige bloesems erboven weerspiegelt. Zijn houding suggereert beweging en doelgerichtheid: de ene arm opgeheven, de andere gebogen, alsof hij zich zorgvuldig door de ruimte beweegt, luisterend naar de lucht en vooruitkijkend.

Om hem heen rijzen hoge stammen op als wachters. Hun bladerdaken barsten los in een weelderig kleurenpalet – turquoisegroene schaduwen gelaagd met vurige rode, oranje en gele tinten – als gloeiende kooltjes gevangen in bladeren. De kleuren lijken opzettelijk en symbolisch: koele tinten die kalmeren, warme tinten die waarschuwen, en samen creëren ze een soort betoverende spanning. De achtergrond vervaagt in diep olijfgroen en rokerige duisternis, terwijl gouden licht zich verzamelt linksonder, wat een pad suggereert – of een herinnering aan een pad.

In zijn hand houdt de figuur een paars voorwerp vast dat lijkt op een baton, gereedschap of instrument – iets praktisch, of misschien ceremonieel. Lafortune geeft geen overdaad aan uitleg; hij laat de ambiguïteit deel uitmaken van de sfeer. Het oog van de figuur kijkt naar buiten en trekt je mee in het moment, alsof je net bent opgemerkt.

En dan, rechtsonder, krult een golf rood omhoog als een vlam, een lint of een opstijgende geest – een energiek contrast met de rustigere, aardse achtergrond. Het is het soort detail dat het schilderij levendig maakt: geen stilstaand beeld, maar een scène met adem, warmte en intentie.

Deel uw visie

Als deze figuur ergens naartoe beweegt, wat denk je dan dat hem voorttrekt?
Welke kleur spreekt je hier het meest aan: het koele turquoise blad of de vurige rode en gouden tinten, en waarom?
Voelt dit bos voor jou beschermend, bedreigend of transformerend aan?

Deel je gedachten in de reacties – jouw interpretatie zou wel eens een opening kunnen onthullen die anderen over het hoofd hebben gezien.