Twee manen, één blik: Jacques Gabriels "Portret, ca. 1980-1985"

Jacques Gabriel schildert een gezicht zoals de herinnering schildert – nooit puur één ding, nooit af, altijd glinsterend aan de rand van een droom. In "Portret, ca. 1980-1985" komt een vrouw tevoorschijn uit een kalme, blauwe stilte alsof ze door een lied is opgeroepen: half daglicht, half schemering, bijeengehouden door evenwicht, mysterie en een blik die ouder lijkt dan het kader waarin ze zich bevindt.

Het portret van de gespleten zon

In het midden staat een vrouw wier gezicht is verdeeld als een stille zonsverduistering – de ene helft warm gekleurd door goudkleurige oker, de andere dieprood, met een rijke, aardse tint. De lijn ertussen is strak, weloverwogen, bijna ceremonieel, alsof Gabriël ons niet een persoon laat zien, maar een evenwicht: publiek en privé, tederheid en kracht, lichaam en geest.

Haar ogen zijn wijd open en vastberaden, omlijnd met een zelfverzekerde hand. Ze smeken niet en doen geen toneelstukje – ze zijn getuigen . Haar lippen, zacht vol en rood, weerspiegelen de stilte van iemand die midden in een gedachte, een gebed of een verhaal zit. Haar donkere haar valt in lange, eenvoudige lokken, waardoor ze verbonden blijft met de menselijke wereld, zelfs terwijl de symbolen om haar heen iets kosmischers suggereren.

Boven haar hoofd prijkt een grote strik als een feestelijke kuif – karmozijnrood en fluweelachtig donker, met zorg gestrikt. Er omheen kronkelen gekleurde linten als bewegende linten, wat de indruk wekt van een feest dat volkomen tot stilstand is gekomen. Om haar nek voegt een lichtgekleurde kraag – versierd met delicate, kantachtige patronen – een formele, bijna koninklijke noot toe, alsof ze zich niet voor de mode, maar voor de betekenis heeft aangekleed.

Achter haar zweven twee ronde vormen als bewakers. De ene is onmiskenbaar maanachtig – een bleke schijf met een zachte halo – en daarin gloeit een kleinere bol zwakjes, als een verre zon of een herinnerde lantaarn. Aan de andere kant verschijnt een groot profiel van een gezicht in licht crème en gedempt groen, afgewend in stille contemplatie. Het voelt als een echo van het zelf, of een voorouderlijke aanwezigheid – iets dat toekijkt vanuit het verleden, of misschien de droomwereld, terwijl de centrale figuur recht in het nu kijkt.

Het geheel zweeft op een koelblauwe achtergrond – schoon, uitgestrekt en kalm – waardoor de rode, gouden en witte tinten nog helderder lijken, als gebrandschilderd glas tegen de hemel.

Deel uw visie

Toen je dit portret in gedachten had…

• Wat zag je als eerste voor je: het gespleten gezicht, de boog of de manen achter haar?

• Welke beelden of gevoelens kwamen naar boven toen je voor haar stond?

• Deed het je denken aan een droom, een herinnering of een verhaal dat je niet helemaal kunt uitleggen?

Als je wilt, deel dan je interpretatie in de reacties – dit is het soort schilderij dat verandert afhankelijk van wie ernaar kijkt.

Kijk nu zelf maar

Was jouw verbeelding dicht bij het doek? 👉Klik hier om “Portret, ca. 1980–1985” van Jacques Gabriel te bekijken.

Dit is slechts één van de vele visuele schatten in Haiti Collection Privée . Verken de galerie en ervaar de diepgang, de ziel en de poëtische kracht van de Haïtiaanse kunst.