Zonder titel van Madsen Monpremier, ca. 1980: Drie vrouwen in een blauw gedempt ritueel.

haiticollectionpri
17 uur geleden
2 minuten om te lezen

Een schilderij kan aanvoelen als een deuropening – eerst stil, dan plotseling ruimtelijk. In Untitled, ca. 1980 , toont Madsen Monpremier een scène die doet denken aan een nachtelijke processie: ingetogen, raadselachtig en zacht lichtgevend, alsof de lucht zelf is afgekoeld tot kleur.

Een ceremonie in indigo stilte

Drie elegante figuren staan in een droomlandschap van diepblauwe en turquoise schaduwen. Hun gewaden vallen in lange, sculpturale plooien – bijna als gebeeldhouwd licht – wat een gevoel van zwaartekracht en gratie creëert. Elke vrouw draagt een omwikkelde hoofdtooi die als een kroon omhoog rijst, wat de ceremoniële sfeer van het schilderij versterkt.

De centrale figuur kijkt ons recht in de ogen. Haar uitdrukking is kalm, waakzaam en zelfverzekerd – ze nodigt je uit om dichterbij te komen zonder alles prijs te geven. In haar rechterhand houdt ze een rond voorwerp vast met heldere stippen – wat doet denken aan een waaier, een rammelaar of een soort offer. In haar andere hand doorbreekt een klein, warm accent (een vleugje oranje) het koele kleurenpalet als een klein gloeiend kooltje.

Links van haar draait een andere figuur zich in profiel om, haar aanwezigheid aandachtig, alsof ze het moment observeert in plaats van het zelf te beleven. Rechts van haar staat de derde figuur met haar rug naar de camera, haar houding gereserveerd, alsof ze luistert naar iets buiten het kader – een persoonlijke waarheid bewaakt.

Achter hen krijgt de omgeving bijna een architectonisch karakter: gewelfde, druipende vormen en donkere openingen die op gangen lijken. Het kan een grot zijn, een gang van herinneringen, of een stad die is weergegeven als een spirituele ruimte – minder een letterlijke plek dan een gevoel van het overschrijden van drempels. De hele compositie bruist van stille kracht, alsof dit moment is gepauzeerd tussen ademhaling en zegening.

Deel uw visie

Als deze scène een ritueel was, wat denk je dan dat er geëerd – of beschermd – wordt?
Tot welke figuur voelt u zich het meest aangetrokken, en waarom: degene die u aankijkt, degene in profiel, of degene die zich van u afwendt?
Wat betekent de kleur blauw hier voor jou: vrede, rouw, mysterie, of iets heel anders?

Deel je gedachten in de reacties; jouw interpretatie kan iemand anders een nieuwe kijk op de zaak geven.